Δεν είναι τάρανδος ή ούφο, είναι ξωτικό με σκούφο!

 Το σημερινό άρθρο είναι αφιερωμένο στα μικροσκοπικά εκείνα πλασματάκια που κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, είναι οι αγαπημένοι πρωταγωνιστές στις χριστουγεννιάτικες ιστορίες που μας μαγεύουν… Είτε καλοκάγαθα και εργατικά ξωτικά στο μακρινό εργαστήρι του Άι-Βασίλη, είτε σκανταλιάρικα και πονηρά καλικαντζαράκια στα έγκατα της γης, οι μαγικοί μας φίλοι έχουν την τιμητική τους. Εμείς σας προτείνουμε τα βιβλία που διαβάσαμε και τις κατασκευές που φτιάξαμε, γιατί μας άρεσαν πολύ!!!

Ένα πολύ διασκεδαστικό βιβλίο που ανακάλυψα φέτος και το αγόρασα για την τάξη μου, είναι οι «Πρωτοχρονιάτικες καλικαντζαροσκανταλιές»… 🙂

Σ αυτό το παραμύθι οι βοηθοί του Αϊ Βασίλη είναι έτοιμοι να «παραιτηθούν» και να φύγουν από το χιονισμένο εργαστήρι των παιχνιδιών για μέρη καλοκαιρινά, θεωρώντας ότι τα παιδιά δεν εκτιμούν τη δουλειά τους όσο πρέπει. Άραγε έχουν δίκιο; Θα υπάρξουν φέτος δώρα για τα παιδιά; Τι θα γίνει τελικά; Εμείς το διαβάσαμε και το απολαύσαμε!
Ένα βιβλίο για όσους λατρεύουν τις σκανταλιές… Αλλά και για όσους θα αρχίσουν να τις λατρεύουν μετά την ανάγνωσή του! Πάνω απ’ όλα όμως, για όλα τα μικρά και μεγάλα παιδιά που ξέρουν να εκφράζουν ό,τι νιώθουν, δεν ντρέπονται να ζητάνε συγγνώμη και χαίρονται να λένε ευχαριστώ για κάθε δώρο, μεγάλο ή μικρό!

Συνήθως η εικόνα των καλικαντζάρων που έχουμε στο μυαλό μας  από τη λαϊκή μας παράδοση μέχρι σήμερα, είναι εκείνη των «υποχθόνιων» δύσμορφων πλασμάτων που ανεβαίνουν στη γη λίγο πριν τις γιορτές για να φέρουν τα πάνω-κάτω και να διασκεδάσουν με την αναστάτωση που προκαλούν. Αν όμως δεν είναι όλα έτσι; Αν υπάρχουν και «καλοκάντζαροι» που θέλουν να είναι φίλοι με τους ανθρώπους; Και τι θα απογίνουν οι μικροί σκανταλιάρηδες τώρα που οι άνθρωποι έπαψαν να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα παραδοσιακά; Σας προτείνω να διαβάσετε κι εσείς την ιστορία του Βαγγέλη Ηλιόπουλου » Ο καλοκάντζαρος σώζει το καλικαντζαροχωριό», ακούστε και το CD και αναβιώστε στην τάξη σας μερικά παραδοσιακά έθιμα των Χριστουγέννων!

Εμείς πάντως σήμερα, επηρεασμένοι από την πρώτη ιστορία, αποφασίσαμε να κάνουμε πρωταγωνιστές των φετινών Χριστουγέννων όχι τον Άι-Βασίλη, αλλά τους βοηθούς του. Έτσι…Να μη μένουν κι αυτά παραπονεμένα! Για αρχή φτιάξαμε μια ατομική κατασκευή «Ξωτικό» που θα βάλουμε πού αλλού……………; Στη χριστουγεννιάτικη δωροσακούλα! Κόψαμε κεφάλι από εκρού κανσόν και σκούφο από κόκκινο.

Βάλαμε βαμβάκι στο σκούφο,δυο ματάκια,  ένα μικρό πομ-πον για μύτη και ένα πιο μεγάλο μεταλιζέ στην άκρη του σκούφου και τον στολίσαμε με αστεράκια…

Για σώμα, χρησιμοποιήσαμε ποτήρια από φελιζόλ που αγόρασα από το γνωστό κατάστημα παιχνιδιών και τα βάψαμε με πράσινη ακρυλική τέμπερα! Το κάθε παιδί έβαψε δύο ποτήρια…

Στο επάνω μέρος του ποτηριού  έκανα ένα λεπτό άνοιγμα με το κοπίδι και έβαλα μέσα το κεφάλι του ξωτικού. Για να μην ταλαντέυεται, έβαλα και λίγη κόλλα σιλικόνης και έγινε σταθερό…

Για τα χεράκια χρησιμοποιήσαμε κυπαρισσί και εκρού κανσόν και ευτυχώς τα παιδιά μου είναι άσσοι στο ψαλίδι! 🙂 Με μαύρο κανσόν κάναμε και τα μποτάκια των ξωτικών…

Δε χρειάζεται να τα κόψετε μεγάλα,έτσι κι αλλιώς θα φαίνονται μόνο οι άκρες τους. Κατόπιν τα κολλήσαμε στο δεύτερο ποτηράκι από φελιζόλ, στον πάτο…

Για να ενώσετε τα δύο κομμάτια της κατασκευής, βάλτε στη μέση μια λωρίδα καφέ κανσόν που θα είναι η «ζώνη» του ξωτικού! Έτσι τα δύο μέρη θα σφηνώσουν στην ουσία το ένα μέσα στο άλλο και θα μπορείτε να τα ανοιγοκλείνετε όποτε θέλετε… 😉

Αν δοκιμάσετε τον τρόπο που σας προτείνω, θα δείτε οτι η κατασκευή δεν ανοίγει, ακόμη και αν την αναποδογυρίσεις. Ιδού….

Πάντως μην την αναποδογυρίσετε αν αποφασίσετε να τη γεμίσετε με γλυκάκια, όπως θα κάνω κι εγώ. Όχι τίποτ’άλλο, θα χαλάσετε την έκπληξη…

Και ΦΥΣΙΚΑ, όπως σας είπα και στην αρχή του άρθρου, τα ξωτικά είναι οι δικοί μας πρωταγωνιστές τα φετινά Χριστούγεννα, γι’αυτό στόλισα και την πόρτα της τάξης μας ανάλογα… 🙂